en تأثیر آموزش ارتباط غیر کلامی بر درک زبان آموزان ایرانی از مهارت ارتباطی و درک ارتباطات محققان ادعا کرده اند که احساس عدم اطمینان از نشانه های غیرکلامی طرف مقابل در طی یک مکالمه ، می تواند یک مهار کننده برای برقراری ارتباط خوب باشد و بر این اساس اضطراب ایجاد می کند. از آنجا که برای اثبات تجربی چنین مفروضات کار زیادی انجام نشده است ، این مطالعه به بررسی تأثیر آموزش ارتباط غیر کلامی بر درک زبان آموزان ایرانی از درک ارتباطات و شایستگی ارتباطی می پردازد. به منظور انجام این مطالعه نیمه تجربی ، فراگیران سطح متوسط ​​ایرانی EFL از دو کلاس که در یک موسسه زبان تحصیل می کنند از طریق نمونه گیری آسان انتخاب شدند. این شرکت کنندگان در مطالعه به ترتیب به گروه کنترل (27 نفر) و گروه آزمایش (32 نفر) تقسیم شدند. هر دو گروه مطابق روش منظم مورد استفاده در محل مطالعه ، در مدت ده جلسه در مهارت های گفتاری آموزش دیدند. تنها تفاوت در این بود که گروه تجربی در ارتباط غیر کلامی آموزش دیدند که در کلاس های سخنرانی منظم خود به عنوان یک برنامه مداخله گنجانده شدند . از پرسشنامه های SPCC و PRCA-24 برای خودآگاهی و جمع آوری درک فراگیران از شایستگی ارتباطی و درک ارتباطات قبل و بعد از برنامه مداخله استفاده شد. فرضیه های صفر این مطالعه با استفاده از دو مجموعه تجزیه و تحلیل کوواریانس تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد که از نظر تجربی افزایش قابل توجهی در توانایی ارتباطی درک شده از خود و کاهش همزمان گزارش شخصی نمرات دلهره ارتباطی از زبان آموزان ایرانی EFL در گروه آزمایشی که در برنامه مداخله شرکت کرده اند ، وجود دارد. از سوی دیگر ، دانشجویان گروه کنترل ، که آموزش ارتباط غیر کلامی به آنها ارائه نشده است ، هیچ تغییری قابل توجهی در صلاحیت ارتباطی و نه در درک ارتباطات خود مشاهده نکردند. این شواهد تجربی نشان می دهد که آشنایی با نشانه های غیرکلامی زبان مقصد می تواند بر درک زبان آموزان از توانایی گفتاری و اضطراب پایین گفتاری تأثیر مثبت بگذارد. بنابراین ، این مطالعه نه تنها شواهدی در مورد اثربخشی استفاده از آموزش ارتباط غیر کلامی در کلاس های گفتاری در کاهش دلهره و افزایش مهارت های ارتباطی ارائه می دهد بلکه همچنین شواهدی را ارائه می دهد که  این آموزش می تواند در یک کلاس منظم یادگیری زبان ادغام شود. این یافته ها به تحقیقات EFL در مورد اهمیت ارتباط غیرکلامی در آموزش و یادگیری مهارت گفتاری کمک می کند و شرایط را برای تجزیه و تحلیل بیشتر در این زمینه فراهم می کند. Researchers have asserted that the sense of uncertainty of the other person’s nonverbal cues during a conversation, could become an inhibitor for good communication and accordingly create anxiety. Since not much has been done to empirically prove such assumptions, this study explores the effect of Nonverbal Communication training on Iranian EFL learners’ perception of communication apprehension and communicative competence. In order to conduct this quasi-experimental study, intermediate level Iranian EFL learners from two intact classes studying in a language institute were selected through convenience sampling. These study participants were assigned to the Control Group (n=27) and the Experimental Group (n=32), respectively. Both groups were trained in speaking skills within a span of ten sessions in accordance with the regular method used in the study venue. The only difference was that the Experimental Group was trained in non-verbal communication incorporated into their regular speaking classes as an intervention program. The SPCC and PRCA-24 self-report questionnaires were used to collect learners’ perception of communicative competence and communication apprehension prior and subsequent to the intervention program. These pretest and posttest measures were then analyzed to test the null hypotheses of this study using two sets of the Analysis of Covariance. The results showed an empirically significant increase in the self-perceived communication competence and a simultaneous decrease in the personal report of communication apprehension scores of the Iranian EFL learners in the experimental group who participated in the intervention program. On the other hand, the control group students, who were not provided with the non-verbal communication training, perceived no significant changes in neither their communication competence nor their communication apprehension. This empirical evidence suggests that familiarity with non-verbal cues of the target language could positively affect learners’ perception of their speaking ability and lower speaking anxiety. Thus, this study not only provides evidence as to the effectiveness of incorporating non-verbal communication training in speaking classes in decreasing apprehension and increasing communicative competence but it also provides a sample within which this training can be integrated into a regular language learning class. The findings contribute to EFL research on the importance of nonverbal communication in the teaching and learning of the speaking skill and provide input for further analysis in this context. ارتباط غیر کلامی , درک ادراک ادراک شده , شایستگی ارتباطی Nonverbal communication, Perceived communication apprehension, Communicative competence 1 11 http://kurmanj.srpub.org/browse.php?a_code=A-10-2-49&slc_lang=en&sid=2 Mohammad Hossein Armin محمدحسین آرمین 1003194753284600625 1003194753284600625 Yes Faculty of Persian Literature and Foreign Languages, Islamic Azad University, Roudehen, Iran دانشکده ادبیات فارسی و زبانهای خارجی ، دانشگاه آزاد اسلامی ، رودهن ، ایران Vizayaletchumi Pauline Roslin پاولین رسلین 1003194753284600626 1003194753284600626 No Faculty of Persian Literature and Foreign Languages, Islamic Azad University, Roudehen, Iran دانشکده ادبیات فارسی و زبانهای خارجی ، دانشگاه آزاد اسلامی ، رودهن ، ایران